แฝด : ฉลาดที่จะหลอก แต่โง่ที่จะหลอน

นำเรื่อง: เรื่องของแฝด เป็นเรื่องที่ได้รับความสนใจจากฝูงชนได้ง่าย เป็นเรื่องที่มักจะเกี่ยวข้องกับความรี้ลับ และเป็นเรื่องที่สร้างความสะพรึงได้อยู่ทุกยุค ทุกสมัย เพราะทุกวันนี้มันยังเป็นเรื่องที่วิทยาศาสตร์ไม่สามารถพิสูจน์ในเรื่องของความสัมพันธ์ระหว่างแฝดสองคนได้อย่างครบทุกแง่มุม เพราะเหตุที่มันยังคงคลุมเครืออยู่เช่นนี้ จึงเป็นความคิดที่บรรเจิดอย่างหนึ่งที่จะนำมันไปเป็นแกนหลักของภาพยนตร์ ไปเล่นในมุมมองของหนังผี สอดใส่ไปในเนื้อเรื่องที่น่าติดตาม น่าขนลุก การแสดงชั้นดี และความคาดไม่ถึงอีกหลายอย่าง ผลที่ได้นั้นก็คือหนังไทยอีกเรื่องหนึ่งที่ผมกล้าพูดได้เต็มปากว่านี่คือ “หนังดี” และกล้าที่จะอาไปแนะนำต่ออย่างภาคภูมิใจ...



ข้อดีข้อเด่น: สิ่งแรกเลยที่อยากหยิบยกขึ้นมาชมกันก็ต้องเป็นการแสดงของพี่มาช่าที่ไม่ทำได้ไม่ผิดหวังจริง ๆ การเก็บเกี่ยวประสบการณ์มานานในวงการของเธอ ไม่ได้เสียเปล่าเลยแม้แต่น้อย ในความเห็นของผมการแสดงชิ้นนี้ดีกว่าของนักแสดงไทยหลายคนที่ขึ้นไปรับรางวัลบนเวทีเสียอีก ส่วนทางด้านพระเอกทำได้เพียงแค่ระดับปลานกลางไม่ได้น่าจดจำมากนัก แต่ก็ถือว่าสอบผ่าน บางตอนยังดูทื่อ ๆ เกินไป ส่วนบางตอนก็ดูจริงจังเกินไป เห็นได้ชัดว่าประสบการณ์เป็นสิ่งที่สำคัญในการแสดงภาพยนตร์เลยทีเดียว ผ่านจากตัวนักแสดงนำ ก็มาว่ากันที่ทีมงานสร้าง บทสนทนาของเรื่องแฝดสอดคล้องและรองรับกับเหตุการณ์ในเรื่องได้อย่างแนบสนิทครับ มีฉากหวาดเสียวสะเทือนอารมณ์สอดแทรกมาด้วยอารมณ์ที่กดดันคนดูตลอดเวลา ความน่ากลัว และความตรึงเครียดถูกปล่อยใส่คนดูเหมือนระลอกคลื่นที่ถาโถมอย่างไม่ยั้ง

กลิ่นไอของเรื่องแฝด ถือว่าเป็นกลิ่นที่คล้ายกับเรื่องซัตเตอร์อยู่พอตัวเลยทีเดียว แต่หลายคนอาจไม่ทันได้สังเกตเพราะมัวแต่หวาดเสียวอยู่กับฉากผีหลอก กลิ่นที่ว่าคือการเล่นคำเล่นประโยค ใส่คำใบ้มากมายในบทสนทนา เพื่อรองรับ พล๊อตในช่วงถัดไปของเรื่อง สำหรับคนที่ตั้งใจดูและสามารถจับประโยคเหล่านั้นได้มากเพียงพอล่ะก็ คุณอาจจะเดาถูกเลยก็ได้ว่า พล๊อตเรื่องจะดำเนินไปในทางใดต่อไป เพราะประโยคใบ้พล๊อต มันมีมากมายเหลือเกินในเรื่องแฝด ในความเห็นของผม ผมว่าใส่มากอย่างโจ่งแจ้งเกินไปด้วยซ้ำ (มีตั้งแต่ในตัวอย่างภาพยนตร์เลยครับ ถ้าคุณสังเกต) ถ้าใช้ลูกเล่น ซ่อน “ความลับ” ในแนบเนียน และใช้มันให้คุ้มค่ากว่านี้ล่ะก็ แฝดจะยกระดับตัวเองให้สูงขึ้นไปได้อีกเยอะ

แฝดยังฉลาดในการใช้ตัวละคร ไม่เลือกใส่ตัวละครเกินเลย แม้แต่ตัวเดียว ซึ่งเป็นข้อดีที่ผู้กำกับไทยท่านอื่นหลาย ๆ ท่านควรเอาเป็นตัวอย่าง ในเรื่องจะแฝดนั้นเลือกที่จะใส่ตัวละครเท่าที่จำเป็นเท่านั้น หนังจึงมีความกระชับ และไม่มีตัวละครไร้สาระ ไม่มีบทที่เกินเลย ทุกอย่างนั้นถูกใช้ให้เป็นโยชน์ซึ่งตรงนี้ที่ผมชอบมาก ๆ ครับ

ขอว่ากันที่เรื่องผีต่อนะครับ นอกจากผีจะหลอกได้ซ้ำซากแล้ว ผีในเรื่องยังเป็นตัวละครเพียงตัวเดียวที่ไม่มีจุดประสงค์ในตัวเองอย่างเด่นชัดเอาซะเลย บางอารมณ์เธอจะมาหลอกให้กลัว เธอก็มาหลอกแลบลิ้นปริ้นตา บางอารมณ์เธอจะมารักเธอก็มาโอบกอดโอบไหล่ซะอย่างงั้น บางอารมณ์เธออย่างเล่นหายตัว เธอก็มาแวบซ้าย แวบขวา แวบหน้า แวบหลัง สรุปคือผีตัวนี้ถูกผู้กำกับหลอกใช้ตามอารมณ์ของเขา หนังไม่ได้แสดงให้ดูเลยว่าแท้จริงแล้วผีตัวนี้ต้องการอะไรกันแน่ เธอจะมารักหรือเธอจะมาแค้น? เหมือนเธอถูกจ้างมาให้หลอกเพียงแค่นั้น เป็นเพียงตัวละครเดียวในเรื่องที่ไร้เหตุผลที่สุด ทั้งที่ความจริงแล้ว เธอก็มีความสำคัญไม่ต่างกับแฝดของเธอเลย...
อีกนิดหนึ่งกับตัวละครแม่นางเองครับ คุณหลายคนรู้ใช่ไหมครับ ว่าถ้าหากตัวละครใดที่พูดไม่ได้เพราะอุบัติเหตุแล้วล่ะก็ (เช่นหกล้ม หรือตกบันใด ตอนที่ไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย) หมายความว่าตัวละครนั้น รู้ความลับที่สำคัญที่สุดของเรื่อง และอยากจะบอกใจจะขาด แต่.. เธอพูดไม่ได้... ดูแล้วอดขำไม่ได้ ไม่รู้ว่าคิดยังไงกัน ถึงยังกล้าใช้มุขแบบนี้อีก... มันไม่โบราณไปหน่อยหรอครับ?

สรุปส่งท้าย: ถึงแม้ว่าแฝดจะบางจุดที่ขัดหูขัดตาอยู่บ้าง แต่หากมันไม่ได้กวนใจอะไรคุณ หนังเรื่องนี้อาจจะเป็นหนังเรื่องโปรดของคุณได้อย่างง่ายดายเลยทีเดียว ยิ่งถ้าคุณเป็นคนรักหนังสยอง กับเนื้อเรื่องที่ซับซ้อน แล้วล่ะก็คุณจะยิ่งรักมันเลย
ส่วนผมเองก็ชอบในตรงพล๊อตเรื่องนี่แหละครับ ที่เข้าใจใช้เรื่องของ แฝด ได้อย่างเป็นประโยชน์จริง ๆ เรียกได้ว่า ฉลาดที่จะหลอกครับ หลอกทั้งคนในเรื่องและหลอกทั้งคนดู แต่ในการหลอกของผีเท่านั้นแหละครับ ที่ยังคงย่ำอยู่กับที่และเป็นเพียงผีโง่ ๆ ตัวหนึ่งนั้นเอง...

ความชอบ: 3.9 เต็ม 5
เกรด: B-